Psikoloji

Hayat, en çok sevdikleriyle sınar insanı

Yazar:  | 

Sevmek …

Hayatta bahşedilmiş en güzel, en özel duygulardan biri sevgidir. Sevgi yoksa yaşam amacın yok. Sevgi yoksa hayat yok. Hatta, sevgi yoksa sen yoksun.

Bir insan, bir eşya ya da bir hayvan hiç fark etmez. Bir şeyin en görkemli olduğu zaman, onu sevdiğimizi anladığımız ilk andır. İçin içine sığmaz, kalbin farklı çarpar. Yaşadığın her şeyin anlamı değişir. Daha farklı bakarsın yaşadıklarına, hissettiklerine, görüp geçirdiklerine. Sevmek seni içeriden dışarıya doğru güzelleştirir.

Artık her harf daha büyülü, duyguların sonsuz gibidir. Yüreğini ona açarsın, özünü, sözünü, hayallerini, geleceğini hatta söylemek isteyip de söylemediğin ne varsa onunla paylaşırsın. Yüreğin sürekli onu sevdiğini tekrarlar sana.

Fakat…

Hayat öyle bir yer ki, ne insanlar aynı kalır, ne de duygular. İlk tanıdığın gider bambaşka biri gelir karşına. “Ben onu çok iyi tanırım!” derken o kişi için “aslında hiç tanıyamamışım” demeye başlarsın.

Sen onu sevdikçe, o seni sevmemeye başlar. Artık her şey o kadar önemini yitirmiştir ki…

Yavaş yavaş,

Bir bir,

Her şey biter.

Ne sevdiğin aynı kalabilmiştir ne de kurduğun hayaller. “Olmaz!” dediklerin “oluyormuş” lara, “ölene kadar seni seveceğim!” sözlerin “bitmesi gerekiyormuş” lara,

“İnşallah” dolu cümleler “hayırlısı buymuş” lara dönüşür.

Yani; bir insan hayatına girerken sana tüm olabilecekleri öğretiyorken, gidişiyle “olmayacak olanları” da öğretmiş oluyor.

Hayat; en çok sevdikleriyle sınar insanı…

Psikolog Tuba Dadaşoğlu

Sohbet

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir